Vrijdag 26 juli 2013 - Casco Viejo, Panama City

Omringd door kolibri's en rondhuppelende eekhoorn genieten we van ons ontbijtje met verse papaya en met ham en kaas gevulde tortilla's. Onze tweede dag in Panama-Stad is begonnen!

Rond elven nemen we een taxi naar Casco Viejo (of Casco Antiguo), de oude stad van Panama City. In 1997 is het op de Unesoc werelderfgoedlijst gezet en sindsdien is men voortvarend begonnen met de restauratie. De afwisseling van gedeeltelijk vervallen of zelfs ingestorte gebouwen en volledig gerenoveerde panden maakt Casco Viejo tot een bijzonder boeiende wijk. 

We zwerven wat door de smalle en sfeervolle straatjes tot we aankomen bij de Plaza de la Independencia. Hier staat de kathedraal en het was op dit plein dat 3 november 1903 de onafhankelijkheid van Panama werd uitgeroepen. Ook bevindt zich hier in een prachtig gerenoveerd gebouw dat ooit het hoofdkwartier van de French Canal Company was het Museo del Canal Interoceánico. We besluiten naar binnen te gaan en treffen er een uitstekende en boeiende in historisch en politieke context geplaatste tentoonstelling over de aanleg van het Panama-kanaal aan. 

Hoog tijd voor de lunch! We vinden een gezellig restaurantje waar traditionele Panamese gerechten worden geserveerd, Diablicos, "Todo una fiesta Panameña". Barth neemt een linzensoep met rijst, mais en aardappel en ik kies de Pollo Diablicos, kipfilet in bechamelsaus gevuld met groene banaan, witte kaas en rozijnen, gerserveerd met gefituurde banaan en rijst. Heerlijk! 

We wandelen verder naar de Paseo las Bóvedas, een esplanade op de muur langs de zee die gebouwd is door de Spanjaarden om de stad te beschermen. Het biedt uitzicht op de skyline van Panama, de Puente de las Américas en de schepen die voor de ingang van het kanaal op hun beurt liggen te wachten. Het is eb en we zien verschillende watervogels hun maaltjes bij elkaar scharrelen op de drooggevallen bodem en pelikanen zweven hoog boven onze hoofden terwijl een muzikant speelt op z'n banjo-achtige instrument. In de verte horen we weer onheilspellend gerommel, we lijken ditmaal niet aan een nat pak te ontkomen.

Verder lopen we, over de Plaza de Francia, opgedragen ter herinnering aan de meer dan 22.000 arbeiders uit voornamelijk Gadeloupe, Martinique en Frankrijk die omgekomen zijn tijdens de aanleg van het kanaal. Als we na een kopje koffie gedronken te hebben weer bij de waterkant komen blijkt het vloed te zijn en spelen er kinderen uit de naastgelegen sloppenwijken in het water.

Het heeft uiteindelijk nog geruime tijd geduurd maar dan is onze eerste regenbui in Panama een feit. We schuilen onder een afdakje vlak bij het Presidentiele paleis tot de ergste regen achter de rug is en korte tijd later schijnt de zon weer. We besluiten nog even een drankje te doen in een bar met uitzicht op de skyline, echt een toplocatie!

We houden een taxi aan en laten ons bij onze favoriete supermarkt el Rey afzetten zodat we nog even wat te eten kunnen kopen voor vanavond. Eenmaal in de hostal blijken onze rugzakken er niet te zijn. Toch wel een domper. We beginnen zo langzamerhand behoefte te krijgen aan onze toiletspulletjes en schone kleren (al heb ik onze kleding iedere avond uitgewassen). 

Om 20.00 uur wordt er opde deur geklopt (ik sta net balend van mijn touw-haar onder de douche) dat er iemand van American Airlines is. Triomfantelijk komt Barth even later binnen met de rugzakken. Blij open ik mijn rugzak. En wat tref ik aan in mijn rugzak? Tijdschriften van Waikiki en Oahu? Is onze bagage nou echt zónder ons naar Hawaii geweest????? Dit is een mysterie wat nooit opgelost zal worden... Maar het belangrijkste is dat we eindelijk onze spullen terug hebben, het zat ons toch wel een beetje in de nek te hijgen. Nu kunnen we écht ontspannen!